..::INSANE::..

 

อายุยี่สิบเอ็ดเต็มตัวแล้วสินะ

 

ก่อนหน้าที่จะอายุยี่สิบ มักจะไม่ยอมคิดว่า ตัวเองจะยี่สิบแล้วนะ
กำลังจะบรรลุนิติภาวะแล้วนะ ไม่เคยระลึกถึงเลย

 

แต่พอเข้าสู่วัยยี่สิบมาปุ๊บ ทุกสิ่งเหล่านั้นก็อันตรธานหายไป
จนกระทั่งเลยเข้าวันที่ 1 มกราคมมา ก็เผลอคิดว่า ตัวเองอายุยี่สิบเอ็ดไปแล้ว
ทั้งที่เกิดกลางปี ต้นเดือนกรกฎา แต่ก็รู้สึกว่าตัวเองอายุยี่สิบเอ็ดมาแล้วครึ่งปี

 

เปลี่ยนเหรอ

 

หมดเวลาร้องไห้กับตัวเองไปซะแล้ว
ไม่ได้น้ำตาไหลด้วยความทรมานใจหัวใจอีกแล้ว
ไม่ได้นั่งเฝ้ารอคอยใครอีกแล้ว

 

ฉันมีแต่ตัวฉันเอง

 

เป็นประโยคที่ฟังดูเห็นแก่ตัวอย่างร้ายแรง
แต่มันเป็นความจริงที่ไม่น่าให้อภัย

 

รู้ว่าความเย็นชาร้ายกาจของตัวเอง คือสิ่งที่ทำให้ตัวเองเป็นอย่างตอนนี้
พร่ำบอกว่า ฉันสูญเสียคนนู้นคนนี้ไป
ทั้งที่จริงๆแล้ว ฉันสลัดพวกเขาทิ้งไปเอง
ฉันแค่เลือกตัวเอง เลือกความสุขของตัวเอง

 

ยังเหลืออะไรให้น่าสงสารอีกหรือ
เพราะเหตุนี้มัง จึงไม่สามารถร้องไห้ได้ ไม่ว่ากรณีใดๆก็ตาม
ถึงจะเจ็บปวดจนหายใจไม่ออก ก็ห้ามร้องไห้อีก

 

เพราะไม่มีใครคอยปลอบประโลมอีกแล้ว

 

"ใหญ่แล้วอดเอา"

 

มันก็ควรจะเป็นอย่างนั้นจริงๆด้วย
ฉันยังทำตัวเหมือนเด็กๆ มีการตัดสินใจไตร่ตรองแบบเด็กๆ
โวยวาย งอแง ตั้งแง่ งี่เง่า และเอาแต่ตัวเอง

 

อืม ร้ายกาจและเห็นแก่ตัวชิบป๋ง

 

สมควรแล้วที่คนแสนดีมากมายจะเอือมระอาและจากฉันไป

 

ไม่เป็นไร ฉันไม่ได้ร้องไห้อีกแล้ว
คนสำออยขี้แย ไม่มีน้ำตาไหลออกมานานแล้ว

 

หรือว่ามันจะไหลซึมอยู่ในใจโดยไม่รู้ตัวนะ ฮา

 

ไม่เป็นไร เพราะตั้งแต่วันนี้ไป ฉันไม่มีวันเกิดกับคำอวยพรจากคนสำคัญอีกแล้ว

 

ไม่มีแล้ว ก็ไม่เป็นไรหรอก

 

 

 

สุดท้ายฉันก็ยังเด็ก ที่จะมาตัดพ้องี่เง่าลงบล็อกตัวเองเหมือนเดิม